Apartamenty Napoleona III i Galeria Apollina

Apartamenty Napoleona w Luwrze to w rzeczywistości apartamenty Napoleona III w skrzydle Richelieu, na 1. piętrze. Wbrew nazwie nie mieszkał w nich żaden cesarz. Urządzono je dla ministra stanu Napoleona III, który wprowadził się tu w 1861 roku – do świeżo ukończonego skrzydła, z oknami na dziedziniec Napoleona. Para cesarska bywała tu za to często – w roli gości.

Apartamenty Napoleona III: złoto Drugiego Cesarstwa

Zwiedzanie zaczyna się skromnie. Prywatne pokoje ministra i jego rodziny wyglądają jak mieszkanie zamożnego mieszczanina, umeblowane bez przepychu. Potem wchodzisz do części reprezentacyjnej i nastrój zmienia się całkowicie: salony i jadalnia toną w złocie, aksamicie, malowidłach i sztukateriach. Tu elita Drugiego Cesarstwa bawiła się na wystawnych kolacjach i balach maskowych.

Na co zwrócić uwagę:

• Wielki Salon (sala 544). Można go było zamienić w teatr nawet na 250 gości, a nad sceną urządzono specjalną lożę dla muzyków.
• Salon-teatr (sala 545) z portretem cesarzowej Eugenii.
• Fotele dla dwojga i trojga. Drugie Cesarstwo lubowało się w osobliwych meblach. Dwuosobowy fotel nazywano confident, od poufnych rozmów, a trzyosobowy indiscret, z oczywistych powodów.

Po Drugim Cesarstwie (1852–1870) apartamenty zajęło Ministerstwo Finansów, które urzędowało w nich aż do 1989 roku. Dopiero wtedy cały pałac stał się muzeum, a zwiedzających wpuszczono tu w 1993 roku. Wnętrza przetrwały niemal nietknięte i właśnie to robi tu największe wrażenie. Apartamenty są otwarte (stan na listopad 2026).

Galeria Apollina: sala Króla Słońce

Galeria Apollina leży w skrzydle Denon, na 1. piętrze. Jej historia sięga czasów, gdy w tym miejscu stała Mała Galeria (Petite Galerie). 6 lutego 1661 roku strawił ją pożar. Od 1662 roku odbudowywali ją architekt Louis Le Vau i malarz Charles Le Brun, a dekorację poświęcono Apollinowi, którego Ludwik XIV właśnie obrał za swój symbol. Sztukaterie, medaliony i malowane pola sklepienia zapowiadają Galerię Zwierciadlaną w Wersalu.

Gdy uwagę króla pochłonął Wersal, prace przerwano. Sklepienie dokańczano jeszcze w XVIII wieku, a w 1848 roku roboty wznowiono pod kierunkiem Félixa Dubana. Wtedy Eugène Delacroix namalował centralne pole sufitu: Apollo zwyciężający węża Pytona. Zadrzyj głowę: to sufit jest tu główną atrakcją.

W 1861 roku w galerii stanęły rzeźbione, złocone gabloty. Pokazywano w nich klejnoty i kamienie z dawnych zbiorów królewskich oraz skarby z opactwa Saint-Denis.

Galeria po kradzieży klejnotów

19 października 2025 roku dwóch włamywaczy dostało się do Galerii Apollina i ukradło osiem XIX-wiecznych klejnotów. Galerię zamknięto na kilka miesięcy. Latem 2026 roku otwarto ją ponownie jako reprezentacyjną salę z XVII wieku, bez gablot i bez klejnotów (stan na listopad 2026). Muzeum nie ogłosiło jeszcze na swojej stronie, gdzie i od kiedy będzie można znów oglądać pozostałe klejnoty koronne. Co skradziono, kto stoi za włamaniem i co wiadomo o łupie, opisujemy w artykule kradzież w Luwrze.

Dziś galeria łączy Rotundę Apollina z Salonem Kwadratowym, za którym zaczyna się Wielka Galeria malarstwa. Muzeum zaprasza, by po prostu po niej spacerować i patrzeć w górę.

Jak zobaczyć oba miejsca za jednym razem

Apartamenty i galeria leżą w dwóch różnych skrzydłach, ale na tym samym, 1. piętrze. Galeria Apollina jest w skrzydle Denon, tym samym co Mona Lisa i Nike z Samotraki, a apartamenty w Richelieu, obok Kodeksu Hammurabiego. Trasę ułożysz z naszą mapą Luwru.

Na Tiqets nie ma zwykłego biletu do Luwru. Przy prywatnym zwiedzaniu trasę układasz z przewodnikiem, więc możesz poprosić o apartamenty i Galerię Apollina. Przewodników mówiących po polsku nie ma. Zwykły bilet (22 € dla obywateli i mieszkańców EOG, stan na listopad 2026) sprzedaje tylko sklep muzeum, a osoby poniżej 18 lat oraz obywatele i mieszkańcy EOG w wieku 18–25 lat wchodzą za darmo: Luwr za darmo.